اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

هنر داستان نویسی

وضعیت: موجود
امتیاز:
ناشر
گروه بندی
قطع

رقعی

نوع جلد

شمیز

تعداد صفحات

144

شابک

9786226467308

نوبت چاپ

1

سال چاپ

1400

وزن

138

کد محصول

103117

قیمت پشت جلد

380000

تاریخ ورود محصول: 1400/02/27

قیمت برای شما: 380000ریال

توضیحات

کتاب هنر داستان نویسی اثر ایشی گورو، اورهان پاموک و هاروکی موراکامی است به ترجمه مریم حسین نژاد و چاپ انتشارات جغد.

کتاب پیش رو حاصل سه گفت و گو با سه تن از بزرگان ادبیات جهان است؛ ایشی گورو کارشناس زبان انگلیسی و فلسفه، کارشناس ارشد نویسندگی خلاق و نویسنده کتاب های پرفروشی هم چون بازمانده ی روز است که در سال 2017 موفق به دریافت جایزه نوبل شد.

اورهان پاموک از پرآوازه ترین نویسندگان معاصر ترک است که رمان هایش تاکنون جوایزی گوناگون را از آن او ساخته اند. پاموک با رمان قلعه ی سفید در سال 1985 به شهرتی جهانی دست یافت و در سال 2006 موفق به دریافت نوبل ادبی شد. بیشتر آثار او به چندین زبان زنده دنیا ترجمه شده اند.

هاروکی موراکامی نویسنده ی نام آشنای ژاپنی است که پیش از نویسنده شدن صاحب یک بار بوده و ایده نوشتن نخستین کتابش هنگام تماشای مسابقه ی بیسبال به ذهنش خطور کرده، رمانی که «به آواز باد گوش بده» نام گرفت و در سال 1979 او را به جایزه ی گونزو رساند. هم چنین در سال 2018 که بنا به دلایلی جایزه نوبل برگزار نشد و جایزه جایگزین نوبل از سوی برخی چهره های فرهنگی سوئد برگزار گشت، نام موراکامی در لیست برگزیدگان بود اما به خواسته ی خودش و به دلیل تمایلش برای تمرکز بیشتر بر کار نام او از این فهرست حذف شد.

در کتاب پیش رو ضمن ارائه ی گفت و گو با این سه نویسنده ی بزرگ پیرامون هنر داستان نویسی، داستانی از هریک از آن ها در اختیار قرار گرفته است.

گزیده ای از کتاب

به نظر من نویسنده کسی است که سال های زیادی با صبوری سعی می کند که درون دوم خود و دنیای بالنده اش را بشناسد. وقتی از نوشتن حرف می زنم، منظورم یک رمان، شعر و یا ادبیات سنتی نیست: کسی است که در اتاقی را بسته، پشت یک میز نشسته و به تنهایی به کنکاش درونش می پردازد و از میان سایه هایش، دنیای جدیدی با کلمات می سازد. این شخص مثل من، ممکن است از ماشین تایپ، کامپیوتر و یا کاغذ و قلم برای نوشتن استفاده کند. و هنگام نوشتن، چای یا قهوه بنوشد و یا سیگار بکشد. ممکن است گاه به گاه از پشت میز بلند شود و از پنجره، بچه هایی را که در خیابان بازی می کنند، تماشا کند. و اگر هم خوش شانس باشد درختان و یک منظره و یا حتی یک دیوار سیاه را نگاه کند. شاید شعر، نمایشنامه و یا مثل من رمان بنویسد. اما تمام اینها بعد از اتمام آن کار مهم انجام می شوند، یعنی با صبوری پشت میز نشستن و کنکاش درون کردن. نوشتن، تبدیل کنکاش درون به کلمه است. نوشتن، بررسی دنیایی ست که در آن زندگی کردیم، و با صبوری، لجاجت و لذت از خودمان گذشتیم.

وقتی روزها، ماه ها و سال ها پشت میزم می نشینم و آرام آرام روی صفحات خالی، کلمه می نویسم، حس می کنم شخص دیگری را از درونم بیرون کشیده ام و خشت به خشت پلی یا سدی ساخته ام.

وقتی کلمات را در دست می گیریم، باید مثل خشت روی هم بگذاریمشان. گاهی از دور و گاهی خیلی نزدیک نگاهشان کنیم. سال ها و سال ها با صبوری و امید با انگشتان و نوک قلممان نوازششان می کنیم، وزنشان می کنیم، می چرخانیمشان و دنیای جدیدی می سازیم.

به نظر من، اسرار یک نویسنده از الهامات سرچشمه نمی گیرد، بلکه از معاندت و تحمل گرفته می شود. به نظر می رسد ضرب المثل دوست داشتنی چاه کندن با سوزن، مرا به نویسندگی فراخواند.

محصولات مشابه