فیلادلفیا،من دارم می آم!

«فیلادلفیا من دارم می‌آم» نمایشنامه‌ای‌ست که مهاجرت و خانه‌به‌دوشی بن‌مایه‌ی اصلی آن را تشکیل می‌دهد. برایان فریل نویسنده‌ی ایرلندی‌تبار در آثارش بارها این موضوع را دستمایه‌ی کار قرارداده است و اثر حاضر که در 1964 منتشر شده برجسته‌ترین آن‌ها محسوب می‌شود که شهرتی جهانی را برای او به همراه آورد. ایرلندی‌ها اغلب گرایشی درونی به سنت‌ها و سرزمین خود دارند، عشق آن‌ها به تمدنی قدیمی که خود را بازمانده‌ی آن می‌دانند، باعث شده که مهاجرت و یا تبعید جزو دغدغه‌های آن‌ها باشد و به همین دلیل نیز از مضامین کلیدی نمایشنامه‌های آن‌هاست. اما آنچه نمایشنامه‌ی «فیلادلفیا من دارم می‌آم» را به اثری نوآورانه و ممتاز بدل می‌کند، خلاقیتی است که بریل برای نشان‌دادن تقابل درونی شخصیت اصلی نمایش «گر اودانل» به کار برده است. نمایشنامه داستان آماده‌شدن گر اودانلِ جوان برای انجام سفری پرشور به فیلادلفیای آمریکاست؛ سفری از شهری کوچک و آرام و البته خیالی در ایرلند، به شهری پرجنب‌و‌جوش و پیشرفته در آمریکا که می‌تواند زندگی او را دگرگون کند. کل نمایشنامه در مقطع زمانی چندساعته در شب راهی‌شدنِ اودانل اتفاق می‌افتد، بااین‌حال شامل فلاش‌بک‌هایی از رابطه‌ی او با دختری به نام کیت دوگان و همچنین دیدار با خاله‌اش نیز می‌شود. از جذابیت‌های مهم این نمایشنامه، نوسان آن میان تراژدی و کمدی است. در طول نمایش موقعیت‌ها و دیالوگ‌های بامزه‌ی زیادی وجود دارد، اما درعین‌حال از سویه‌ای تراژیک نیز برخوردار است. این پارادوکس به نوعی حکایت تقابل درونی گر اودانل نیز هست. تقابلی که نویسنده هوشمندانه با درنظرگرفتن یک صدای درونی و یک صدای بیرونی برای گر اودانل، در نمایش تداعی می‌کند. دو صدایی که دو وجه شخصیت او را به نمایش می‌گذارد که یکی عاشق‌ماندن است و دیگری عاشق‌رفتن و همین تقابل است که داستان نمایش را به پیش می‌برد. «فیلادلفیا من دارم می‌آم» از نمایشنامه‌هایی است که اگر از زوایای متفاوت به آن نگریسته شود، نکات گوناگونی در آن می‌توان یافت. همانند ناتوانی شخصیت‌های در بیان احساسات‌شان به یکدیگر که بر روابط میان آن‌ها سایه می‌افکند. خواننده این نمایشنامه به‌روشنی در می‌یابد که بی‌دلیل نیست اگر فریل را چخوف ایرلندی نامیده‌اند.