اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

طلای سرخ (گزارشی از اندیشه های عارف نامدار ابن عربی در فتوحات مکیه)

وضعیت: موجود
امتیاز:
ناشر
گروه بندی
قطع

وزیری

نوع جلد

زرکوب

تعداد صفحات

672

شابک

9789641201571

نوبت چاپ

2

سال چاپ

1390

وزن

1008

کد محصول

102093

قیمت پشت جلد

900000


مشخصات تکمیلی :

(تصوف،عرفان،متون قدیمی تا قرن 14)

تاریخ ورود محصول: 1400/01/25

قیمت برای شما: 900000ریال

توضیحات

کتاب طلای سرخ گزارشی است از اندیشه های عارف نامدار ابن عربی در فتوحات مکیه که به همت عبدالوهاب شعرانی تهیه شده و با ترجمه دکتر احمد خالدی از سوی انتشارات سروش به چاپ رسیده است.

ابن عربی عارف و صوفی مسلمانی است که می توان او را یکی از پرکارترین مولفین تاریخ جهان اسلام دانست که فتوحات مکیه یکی از آثار پر ارزش و نام آشنای او به شمار می آید. کتاب حاضر تلاشی است برای تشریح و روشن سازی مطالب و سرفصل های این اثر که بر اساس فصل بندی های فتوحات مکیه تنظیم شده و 560 باب از آن را تحت فصل هایی با عناوین: در معارف، در معاملات، در احوال، در منازل، در منازلات و در مقامات شرح داده است.

گزیده ای از کتاب

شیخ در باب سیصد و شصت و نه می گوید: از آداب وقوف در محضر الهی در نماز، احساس ذلت و مسکنت است. عمل عبد باید به گونه ای باشد که هنگام مناجات با مولای خود حالت ذلت را در خود به وجود آورده باشد، و چنین مطلبی در سنت وارد شده و این نزد من از دست به سینه گذاشتن بهتر است.

خداوند نماز را بین خود و بنده اش به دو نصف تقسیم کرده است: یک جزء آن به طور خالص برای خداست که از اول سوره حمد تا انتهای آیه «مالک یوم الدین» است و این به منزله دست راست بنده، برای اشاره به قوه الهی است و خداوند می فرماید: «آن را بر یمین می گیریم.» و جزء دوم که مربوط به بنده می شود از آیه «اهدنا الصراط المستقیم» تا پایان سوره است و این به منزله دست چپ است که ضعیفتر و کوچکتر است.

چون جزئی از نماز «یعنی ایاک نعبد و ایاک نستعین» بین خدا و عبد است؛ بهتر است بنده دو دست خویش را در نماز جمع کند همانطور که در مناجات چنین می کند. بنده با جمع کردن دو دست خود، صفت عبودیت به خود می گیرد و اگر دستهایش افتاده باشد، صفت عبودیتش کامل نمی گردد. برای کسی که دو چشم روشن دارد این حکمت واضح است.

اگر اشکال شود که چنین کاری مانع مناجات عبد با پروردگار خویش است و عبد را از مناجات با حق به عملی دیگر مشغول می کند، می گوییم در این صورت انداختن دو دستش اولی خواهد بود. قرار دادن دو دست بر روی سینه برای انسانهای کاملی است که این عمل آنها را از یاد خداوند باز نمی دارد. برای انسانهای غیرکامل انداختن دو دست سزاوارتر است زیرا برای اینان قرار دادن دستها روی سینه باعث مشغولیت از کمال توجه به خدا می شود.

نمازگزار بهتر است در حالت رکوع ذکر «لاینفع ذالجدّ منک الجد» را بگوید. یعنی اگر شخصی، مقام و بهره و ریاستی در دنیا داشته باشد تا زمانی که این امور به خداوند استناد و تکیه نداشته باشد برایش نفعی نخواهد داشت و هنگامی که در روز قیامت پرده ها برافتد نزد خداوند متعال نه مال برای او سودمند است و نه جاه.

محصولات مشابه