اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

خواجه نصیرالدین طوسی:دیدگاه های فلسفی استاد غلامحسین دینانی (معرفت 5)

وضعیت: موجود
امتیاز:
ناشر
گروه بندی
قطع

رقعی

نوع جلد

شمیز

تعداد صفحات

165

شابک

9789641215578

نوبت چاپ

1

سال چاپ

1399

وزن

195

کد محصول

102076

قیمت پشت جلد

250000


مشخصات تکمیلی :

(سرگذشتنامه فیلسوفان ایرانی،فلسفه اسلامی،نقد و تفسیر محمدبن محمد نصیرالدین طوسی،597-672ق،گردآور:اسماعیل منصوری لاریجانی)

تاریخ ورود محصول: 1400/01/25

قیمت برای شما: 250000ریال

توضیحات

کتاب خواجه نصیرالدین طوسی: دیدگاه های فلسفی استاد غلامحسین دینانی، به تحقیق و ترجمه اسماعیل منصوری لاریجانی گردآوری شده و از سوی انتشارات سروش به چاپ رسیده است.

کتاب پیش رو ضمن ارائه شرح حالی کوتاه پیرامون خواجه نصیرالدین طوسی که فیلسوف، متکلم، فقیه، ستاره شناس، ریاضیدان، منجم، شاعر، پزشک، معمار و همه چیزدان ایرانی بود و در قرن هفتم هجری می زیست، طی چند گفت و گو که میان اسماعیل منصوری لاریجانی با استاد غلامحسین دینانی شکل گرفته دیدگاه های فلسفی این بزرگ مرد را از دریچه فکر و دانش استاد دینانی به بحث می گذارد. مسئله حائز اهمیت این است که مصاحبه کننده و نویسنده کتاب یعنی اسماعیل منصوری لاریجانی نیز از افراد صاحب اندیشه در زمینه فلسفه است و همین موضوع می تواند مهر تاییدی باشد بر ارزش فلسفی محتوای کتاب.

گزیده ای از کتاب

تعریفی که خواجه از ذوق دارد، در مرتبه عالی است و غیر از آن چیزی است که ما در اصطلاح متعارف به آن ذوق می گوییم. واژه ذوق یعنی چشیدن، ذاق یعنی چشید. ذوق نوعی ادراک ویژه است. یک وقت شما می بینید و می شنوید یا تخیل می کنید، این ها ادراکات است. یک وقت شما چیزی را می چشید؛ آنچه می چشید، با همه ادراکات دیگر فرق دارد. ذوق چشیدن است. چشیدنی حسی است که همان ذائقه است. کسی که می چشد، ذوق دارد. تعریفی که خواجه از ذوق کرده، سلسله مراتب دارد؛ همان طور که ادراک سلسله مراتب دارد. چرا می گویند فلان شاعر با ذوق است؟ زیرا وقتی شاعر شعر می گوید، دنبال صغرا و کبرا و حد وسط نیست، بلکه در هجومی فکری قرار می گیرد و خودش هم نمی داند که از کجا می آید. این ذوق است. یعنی در درونش می چشد و می فهمد که چه می گوید. از مقدمات عبور می کند و مثل این است که مقدمات را حذف می کند و نتیجه می آید. این زبان شعر است و این شاعر باذوق است. هرچه چشیدن و ذوق شاعر بیشتر باشد، شعر او قوی تر است. شعر می آید. با زور نمی توان شعر گفت. کسی که با زور شعر می گوید، ناظم است؛ یعنی کلمات را کنار هم می گذارد. شاعر نباید با استدلال به سراغ شعر برود و مقدمات ندارد. شعر هجومی است که نمی دانید از کجا می آید و اسم آن ذوق است. بزرگان گفته اند که زبان نخستین انسان شعر بوده است. انسان اولیه، مدرسه نرفته بود و زبان اولیه، از درون آمد که زبان شعر بود. زبان شعر از زبان های متعارف، گسترده تر است. زبان شعر از زبان عمل، گسترده تر است. زبان علم موازینی دارد؛ زبان ریاضی خط معینی دارد و علمی بدون ریاضی نیست. پس علم محدود در قالب های ریاضی و مشاهدات است. این زبان علم است. حتی زبان فلسفه همراه با قالب منطقی است و قیاس باید شکل اول داشته باشد.

محصولات مشابه