با هر متر و معیاری گابریل گارسیا مارکز از تواناترین نویسندگان منطقه‌ی آمریکای لاتین است.سبک خاصی که نویسندگان آن منطقه خلق کردند و بعدها به رئالیسم جادویی معروف شد به درخشانترین شکل ممکن‌اش در آثار گارسیا مارکز هویداست.مارکز به خصوص در صد سال تنهایی به چنان نقطه‌ای در خلق ادبی رسید که منتقدان ادبی و نویسندگان یکصدا بر بزرگی این اثر صحه گذاشتند و آن را شاهکاری بلامنازع در تاریخ ادبیات نامیدند.مارکز در طول عمر خود گفتگوهای زیادی انجام داد،به اعتقاد بسیاری گفتگو با پلینیو مندوزا مهمترین آنهاست.مندوزا که سابقه‌ی دوستی دیرینه‌ای با مارکز داشته در خلال این گفتگو توانسته با طرح سوالاتی ریزبینانه بسیاری از اسرار دنیای نویسندگی و زمینه های شخصیت‌های رمان‌های او را واکاوی کند.در بخشی از یادداشت مندوزا می‌خوانیم: “برایم از رمان تازه‌اش گفت: شبیه یک بولروست. انگشت‌هایش را روی میز گذاشت و آن‌ها را به جلو سراند. همیشه در رمان‌هایم مطمئن‌ترین راه را انتخاب کرده‌ام. هیچ وقت تن به خطر نداده‌ام. اما حالا احساس می‌کنم باید روی لبه راه بروم. بعد انگشتانش را لبه‌ی میز گذاشت و ادای آدمی را درآورد که بر لبه‌ی پرتگاه راه می‌رود. این را گوش کن: یکی از شخصیت‌های کتاب به مغزش شلیک می‌کند و خونش مثل جویی باریک جاری می‌شود و در کل شهر می‌گردد تا بالاخره مادر آن مرد را پیدا می‌کند. کل کتاب به همین شکل جلو می‌رود؛ روی لبه‌ی تیغی که یک طرفش ابتذال است و طرف دیگرش تعالی، درست مثل بولرو. چند دقیقه سکوت کرد، آن وقت گفت: یا با این کتاب اوج می‌گیرم یا خودم را می‌کشم. طبعا داشت از صد سال تنهایی حرف می‌زد.”

واحد خبرگزاری موسسه گسترش فرهنگ و مطالعات

برای خرید و ثبت سفارش این کتاب کلیک کنید